Kijk maar naar hoe Abdul El-Sayed een directe vraag beantwoordt, en je leert meer dan welke donorlijst dan ook je kan vertellen. Twee keer vroeg Kristen Welker hem bij Meet the Press ronduit of hij campagne zou blijven voeren met Hasan Piker. Twee keer beantwoordde hij een vraag die niemand had gesteld — “Ik maak me veel meer zorgen over wie ik probeer te bereiken” — en toen ze aandrong op Pikers uitspraak dat “Amerika 9/11 verdiende”, noemde hij die “dom”, zei dat Piker die had “afgezworen”, en draaide vervolgens de zaak om door haar te beschuldigen van “gotcha-politiek”. Dat is geen antwoord. Het is een techniek: een woord toegeven, de zin ombuigen, en steeds de eigenlijke vraag ontwijken. Laten we hem noemen wat hij is — Abdul de Sluwe Ontwijker.
Het is dezelfde techniek die door alles hierna heen loopt — en het is de moeite waard om die te benoemen vóór de details, want zodra je hem op één plek ziet, zie je hem overal in zijn dossier.
Een patroon van tien jaar oud
El-Sayeds betrokkenheid bij het islamisme begon niet met deze campagne. In 2011 noemde hij de Amerikaanse bezorgdheid over de Moslimbroederschap “oriëntalistisch”, en vergeleek die met “de gelijkstelling van islam en terrorisme”. Dat bewijst niet dat hij de Moslimbroederschap steunde. Het bewijst wel dat hij al meer dan tien jaar beweert dat de Amerikaanse voorzichtigheid tegenover islamistische bewegingen zélf het probleem is.
Familie, financiering en de kwestie van de Moslimbroederschap
Wat er op het spel stond in dat argument veranderde in januari 2026, toen de VS de Egyptische en Jordaanse takken van de Moslimbroederschap aanmerkten als speciaal aangewezen wereldwijde terroristen. Dat maakt het moeilijker om El-Sayeds familiebanden weg te wuiven. Zijn schoonvader, Tayeb Jukaku, is een voormalig voorzitter van CAIR Michigan met banden met ISNA — en een financiële steunpilaar van El-Sayeds politieke carrière. Zijn campagne heeft meer dan 115.000 dollar ontvangen van 41 donoren met CAIR-banden. CAIR zelf werd in de Holy Land Foundation-zaak van 2007 genoemd als niet-aangeklaagde medeplichtige, is nooit formeel aangeklaagd, en ontkent de beschuldiging.
Niets hiervan bewijst dat El-Sayed terrorisme steunt. Het betekent wel dat een zelfbenoemde hervormer een campagne heeft opgebouwd op geld en familiebanden met een netwerk dat voortdurend federale aandacht trekt — inclusief, op de dag dat hij zijn voorverkiezing won, een getuigenis voor de Senaatscommissie voor Justitie die de ISNA-banden van zijn familie rechtstreeks noemde.
“Gekwetste mensen kwetsen mensen”
Dan is er het teken dat zwaarder weegt dan welke donorlijst dan ook: hoe hij reageert wanneer joden daadwerkelijk worden aangevallen. Nadat een door Hezbollah beïnvloede man de kleuterschool van Temple Israel in West Bloomfield aanviel, luidde El-Sayeds reactie: “Gekwetste mensen kwetsen mensen.”
Die uitspraak klopt niet, en het is de moeite waard om duidelijk te zeggen waarom. Niet alle gekwetste mensen kwetsen anderen. De meesten doen dat niet. Degenen die dat wel doen, zijn degenen die hun woede nooit hebben verwerkt — die het lieten verharden tot een grief die een doelwit nodig heeft, zoals de beschuldiging dat joden een genocide plegen, een term die werd bedacht om de verschrikking van de Holocaust zelf te benoemen, nu gericht tegen de kinderen van diens overlevenden — in plaats van het werk te doen om ermee om te gaan. Een arts zou, meer dan wie dan ook, het verschil moeten kennen tussen een wond en een beslissing. Teruggrijpen naar “gekwetste mensen kwetsen mensen” op het moment dat de slachtoffers joodse kinderen zijn, is geen mededogen — het is een kant-en-klaar excuus voor de aanvaller, verpakt als psychologisch inzicht.
Zijn memoires heten Healing Politics (Politiek genezen). Gezien dit alles zou een eerlijkere titel zijn Genezen door anderen te kwetsen — een politiek die de pijn van iemand anders gebruikt om zijn eigen zwijgen te verklaren.
Het gaslighting-patroon
Het is steeds dezelfde beweging: het “oriëntalisme” van 2011, de gevoeligheden van Dearborn rond de dood van Khamenei, de weigering om simpelweg een aanval op de kleuterschool van een synagoge te veroordelen. Een halve waarheid, gepresenteerd als de hele waarheid, elke keer als iemand hem vraagt gewoon het voor de hand liggende te zeggen. Dat is het patroon — geen op zichzelf staand schandaal, maar een gewoonte van gaslighting die wordt herverpakt als nuance.
Piker is de afleiding, niet het punt
Daarom doet Piker er nauwelijks toe. Je hoeft niet elk fragment te bespreken van een man met wie El-Sayed ervoor koos campagne te voeren, ervoor koos dat te blijven doen, en ervoor koos hem op landelijke televisie te verdedigen vanwege zijn “enorme publiek”. Het gezelschap dat iemand houdt omdat het hem van pas komt, zegt op zichzelf al genoeg. Jeremia stelde de vraag al drieduizend jaar geleden: kan de luipaard zijn vlekken veranderen? El-Sayeds vlekken waren al zichtbaar in 2011. Ze zijn sindsdien niet verschoven.
Wat er op het spel staat
Abdul El-Sayed is nu de Democratische kandidaat voor de Amerikaanse Senaat in Michigan, tegenover Mike Rogers. Kiezers in Michigan verdienen niet alleen te weten met wie hij campagne voert. Ze verdienen te weten wat hij werkelijk gelooft, en hoe consequent hij dat heeft geloofd.
Abdul de Sluwe Ontwijker, inderdaad.
Kiezers van Michigan, wees gewaarschuwd — Washington is de volgende stap.
Nancy Hartevelt Kobrin, PhD, is psychoanalytica en contraterrorisme-onderzoeker, gespecialiseerd in de psychologie van terrorisme en jihadistisch geweld. Haar meest recente boek is A Soldier’s Guide to Hamas’s Genocidal Psychosis—The Unconscious in Psychological Warfare: Beyond Ideology, Before Words. Atzmaut Press, 2025.


